‏‏خصوصیات اجتماعی و نیازهای فطری، غریزی و عقلانی انسان همواره منشاء پیدایش رابطه میان انسان‌ها بوده است. تاریخچه این روابط نیز از زما‏‏نی آغاز شد که بشر برای رشد و تکامل خود مجبور به همکاری با محیط پیرامون و رشد و گسترش این رابطه گردید. ‏‏‏به دلیل بهره‌مندی هر سرزمینی از مواهب خدادادی خاص و عدم تمرکز آن در همه سرزمین‌ها، انسان اجتماعی از زمان‌های دور در قالب واحدهای اجتماعی بدوی‏‏ ‏‏و جوامع ابتدایی سعی نموده از طریق ارتباط با دیگر جوامع بر کمال خویش بیافزاید و از این رهگذر، تبادل، اثرگذاری، تأثیرپذیری، امری بدیهی میان جوامع انسانی و انسان‌ها بوده است. بنابراین، اصل رابطه برای انسان، به عنوان یک موجود اجتماعی اصلی اجتناب ناپذیر است.‏ در این پژوهش، ضمن بررسی ضرورت روابط بین جوامع بشری، و سیر تحول این رابطه، به خصوص در قالب ارتباطات نوین تحت عنوان روابط بین‌الملل، دیدگاه حضرت امام خمینی رضوان‌الله تعالی علیه نسبت به روابط بین‌الملل از منظر فقه را مورد مطالعه قرار خواهیم داد.