مسأله ازدواج، مسأله ­ای بسیار ساده و در عین حال مهم و پیچیده است. ازدواج و تشکیل خانواده یکى از حاجت ­هاى زندگى انسان، بر مبنای اشباع غریزه جنسى، اشتراک در تشکیل زندگى و انس روحى و آرامش فکرى (لِتَسْکُنُوا إِلَیْها) و تربیت فرزندان و همکارى در همه شؤون زندگی است. تحقق این امور، بدون زندگى مشترک، حاصل نمى ­شود؛ چرا که این دو جنس مکمّل با یکدیگر، و مایه شکوفائى و نجات و پرورش یکدیگر مى­ باشند، به­ گونه­ اى که هریک از آن دو، بدون دیگرى ناقص است، و از این طریق تکامل خویش را باز مى ­یابد. با همۀ این تفاسیر، عده زیادی از جوانان دختر و پسر در سن ازدواج هستند که نمی ­توانند ازدواج کنند و این مسأله به یک غول و گردنه صعب ­العبور تبدیل شده است. حال آن­ که در گذشته مسأله ازدواج به این سختی نبود، لیکن حالا به دلایلی، مشکلاتی ایجاد شده و ازدواج ­ها سخت شده است. با این بن بست­ ها و مشکلات طاقت ­فرسایى که جوانان در این راه دارند چه باید کرد؟ آیا با این زندگى ماشینى و آن همه عوارضش، با این توقّعات بیجا، با این اختلاف فکر پدران و مادران و جوانان، با این وضع تحصیلى و هفت­ خوان ­هایش! و با این وضع تهیّه کار و مشکلاتش، و با این بى اعتمادى افراد نسبت به یکدیگر، باز مى­ توان این وظیفه بزرگ و مقدّس را به موقع انجام داد؟ این­هاست که باید دقیقاً مورد بررسى قرار گیرد و بدون حل آنها، حل نهایى این معضل اجتماعى ممکن نیست.