تجارت الکترونیکی، توافق بین دو شخص می‌باشد که از طریق شبکه‌ای بین‌المللی (اینترنت) در مقابل ایجاب فروشنده، و قبول طرف خریدار از، راه دور صادر می‌شود و این نیز از طریق وسایل سمعی و بصری صورت می‌گیرد. این کار پژوهشی با مراجعه به منابع فقهی و حقوقی صورت گرفته است بر اساس قوانین موضوعه قراردادها و تعهدات در بستر نظام حقوقی حاکم یا بر اساس توافق طرفین قرارداد بر یک قانون خواهد بود، محل نزاع مقاله در جایی است که متعاملین در قرارداد الکترونیکی، یکی ایرانی و دیگری خارجی باشد که قانون حاکم بر حل مخاصمات در قرارداد الکترونیکی کدام است؟ در این تحقیق به کیفیت و چگونگی قوانین حاکم بر قراردادها الکترونیک وهمچنین مرجع حل اختلاف در فقه امامیه و قانون موضوعه ایران پرداخته شده است. با توجه به بررسی انجام گرفته در آثار علمای برجستۀ فقه امامیه و حقوق ایران نیز نمی‌توان گفت این نوع قرارداد تعریف شده یا حداقل تعریف دقیقی از آن ارائه شده است که حتی در تعریف خود عقد، در میان علمای فقه و در میان حقوقدانان اختلاف نظر وجود دارد. ساده‌ترین و عام ترین تعریفی که از این نوع قرارداد بیان شده، قراردادی می‌باشد که به وسیله دستگاه‌های الکترونیکی منعقد می‌شود. این تعریف نیز به نظر نمی‌رسد تعریف دقیق و منطبق با قانون تجارت الکترونیک ایران باشد مطمح نظر می‌باشد.